zaterdag 4 mei 2013

spoken

Iedereen leeft in zijn eigen wereld, hoewel niet iedereen zich hier bewust van is.
Deze wereld wordt gevormd door je herinneringen, fascinaties en inspiratie bronnen.
Mijn werk komt voort uit mijn eigen wereld, het zijn beelden uit mijn dromen of daarop geïnspireerd en beelden die mijn fantasie mij aanreikt.
De wereld waarin in leef is beïnvloed door griezelverhalen, (oude) horrorfilms, Alice in Wonderland en kunstenaars als o.a. Henry Darger, Hieronymus Bosch, Sally Mann, Andrej Tarkovsky, Jan Svankmajer, Albin Biblom en Marc Hogancamp.
Spoken hebben sinds kinds af aan een grote rol in mijn wereld gespeeld, zo vertelde mijn moeder mij laatst een anekdote waar ik mij persoonlijk niets meer van kan herinneren maar wat wel goed weergeeft in wat voor een magische wereld ik geleeft heb (en stiekem nog steeds leef) : toen ik een jaar of 7 was is mijn opa aan moeders kant overleden, ik kan mij van de begrafenis weinig herinneren behalve dat ik erg onder de indruk was van de pracht en praal van de katholieke kerk waar de plechtigheid gehouden werd, en hoe vreemd ik het vond dat naderhand iedereen gezellig broodjes at en koffie dronk, "we waren toch met zn allen verdrietig ?". Volgens mijn moeder vroeg ik s'avonds  toen wij weer in het huis van mijn oma waren, of we naar het kerkhof konden gaan, want ik wou opa zien. In mijn logica was hij een spook geworden en "leefde" hij verder als een dolende schim, die wij op het kerkhof konden treffen.









contact Marijke Schutte:
dwelfje@gmail.com

zondag 14 april 2013

het begin

Eindelijk maar toch, ik heb een blog!
Ik weet niet zo goed wat ik nu moet zeggen, dus laat ik maar wat foto's uploaden, beelden zeggen vaak meer dan woorden in mijn geval.
Maar waar moet je dan mee beginnen?
Laat ik maar bij het begin beginnen, het begin van het onderzoek waar ik nog steeds mee bezig ben.
de onderstaande foto's zijn beelden uit mijn dromen, van de plek waar in die periode mijn dromen zich afspeelde, deze plek heb ik in een setje (decor) fysiek gemaakt en daar met sigarettenpakjescamera's pinhole foto's van gemaakt.
De foto's hebben een bepaalde ongrijpbaarheid, wat voor mij het herinneren van een droom goed weergeeft, er zit een beeld in je hoofd maar hoe harder je probeert het scherp te krijgen, hoe vager het beeld wordt.
Dit gebeurt ook als je naar de foto's kijkt, hoe dichter je er op staat, hoe vager het beeld is, pas als je afstand neemt kan je het beeld in je op nemen en dan nog is het niet helemaal tastbaar. hoewel ik mij afvraag in hoeverre dit werkt met een digitaal beeld op een digitaal scherm, experimentje...













contact Marijke Schutte:
dwelfje@gmail.com